De duurste fout die we zien voordat de productie zelfs maar begint

Als mensen over dure productiefouten praten, stellen ze zich meestal iets dramatisch voor.

Een zending afgewezen bij de douane.

Duizenden kledingstukken met de verkeerde labels.

Een hele bestelling in de verkeerde kleur gemaakt.

Die dingen gebeuren.

Maar het zijn niet de duurste fouten die we tegenkomen.

De duurste problemen beginnen meestal veel eerder.

Lang voordat het eerste stuk stof wordt gesneden.

Een tijdje geleden waren we met een klant in gesprek over een nieuw hoodieproject.

Het ontwerp zag er eenvoudig uit.

Oversized pasvorm.

Zwaar fleece.

Grote print op de achterkant.

Geweven etiket.

Niets ongewoons.

De klant had al een gedetailleerd technologiepakket opgesteld.

Metingen waren duidelijk.

Kunstwerk was klaar.

Het productieschema was strak, maar realistisch.

Alles leek op zijn plaats te zitten.

Vervolgens stelden wij een simpele vraag.

'Wie gaat deze hoodie dragen?'

Er was een korte pauze.

De klant antwoordde:

'Onze klanten.'

Dat was niet het antwoord waar we naar op zoek waren.

We hebben het opnieuw geprobeerd.

'Studenten?'

'Sportschoolgebruikers?'

'Modewinkels?'

'Mensen die hun kleding in laagjes dragen?'

De klant bleef even staan.

Vervolgens gaven ze toe dat ze er niet echt op die manier over hadden nagedacht.

Hun focus lag op het reproduceren van het referentiemonster.

Niet op de mensen die het daadwerkelijk zouden dragen.

Dat gesprek veranderde de richting van het project.

De referentie-hoodie zag er geweldig uit op één model.

Lang.

Dun.

Brede schouders.

De doelgroep was totaal verschillend.

De meesten van hen gaven de voorkeur aan een relaxte pasvorm, maar waren aanzienlijk korter.

Als we de referentie exact zouden kopiëren, zouden de verhoudingen op het lichaam veranderen.

De mouwen zouden langer aanvoelen.

Het lichaam zou er zwaarder uitzien.

De hoodie zou niet verkeerd zijn.

Het zou gewoon niet dezelfde indruk wekken.

In plaats van het patroon onmiddellijk aan te passen, vroegen we de klant om de ervaring te beschrijven die hij/zij wilde dat kopers zouden hebben.

De antwoorden waren veel nuttiger dan metingen.

'We willen dat het premium aanvoelt.'

'We willen dat mensen het elk weekend dragen.'

'We willen niet dat het stijf aanvoelt.'

'We willen dat klanten later een andere kleur kopen.'

Die opmerkingen hadden niets te maken met mouwlengte of borstbreedte.

Toch beïnvloedden ze bijna elke technische beslissing die volgde.

We hebben de stof opnieuw beoordeeld.

Het oorspronkelijke plan was om een ​​extreem stevig, zwaar fleece te gebruiken.

Het zag er indrukwekkend uit.

Maar het zorgde er ook voor dat de hoodie na een tijdje dragen zwaarder aanvoelde dan de klant had verwacht.

We hebben een andere optie voorbereid met een iets zachtere structuur.

Niet lichter.

Gewoon flexibeler.

Toen beide monsters arriveerden, greep de klant eerst naar de zachtere.

Vervolgens droeg ik hem bijna twintig minuten terwijl ik de rest van de collectie besprak.

Niemand vertelde hen welke versie van ons was.

Niemand hoefde dat.

Dat project deed ons denken aan iets dat we verrassend vaak zien.

Klanten twijfelen soms wekenlang tussen 430 GSM en 450 GSM.

Bespreek vervolgens in minder dan vijf minuten voor wie het product eigenlijk bedoeld is.

De cijfers zijn belangrijk.

De klant is belangrijker.

Een ander project betrof een basic oversized T-shirt.

De klant wilde precies dezelfde halslijn als een concurrerend merk.

Wij hebben het opnieuw gemaakt.

Technisch gezien was het succesvol.

Toen vroegen we waarom die halslijn belangrijk was.

Het antwoord was eerlijk.

'Het ziet er gewoon duur uit.'

Nadat we het referentiekledingstuk nader hadden bekeken, beseften we dat het niet alleen de halslijn was die die indruk wekte.

Het oppervlak van de stof was schoner.

De schouderbalans was beter.

Het kledingstuk was anders gewassen.

Alleen het veranderen van de halslijn zou niet het resultaat opleveren dat de klant bewonderde.

Het premiumgevoel ontstond doordat verschillende details samenwerkten.

Niet één.

Dat is een van de redenen dat we referentiekledingstukken zelden als instructies beschouwen.

Wij beschouwen ze als aanwijzingen.

Een afgewerkt kledingstuk vertelt wat iemand heeft bereikt.

Het verklaart niet automatisch hoe ze dit hebben bereikt.

Soms is het meest voor de hand liggende kenmerk niet de reden dat het kledingstuk überhaupt werkt.

Door de jaren heen zijn we minder geïnteresseerd geworden in het vragen van:

'Wat wil je dat we kopiëren?'

We zijn meer geïnteresseerd in het vragen,

'Wat wil je dat je klant ervaart?'

Die gesprekken leveren doorgaans betere producten op.

Soms beperken ze ook het aantal bemonsteringsrondes.

De duurste productiefouten beginnen zelden op de naailijn.

Ze beginnen wanneer iedereen ervan uitgaat dat het doel duidelijk is.

Vaak niet.

Eén persoon denkt aan uiterlijk.

Een ander denkt aan duurzaamheid.

Iemand anders denkt aan de kosten.

Iedereen gebruikt dezelfde woorden.

Iedereen stelt zich een ander product voor.

Daarom besteden we zoveel tijd aan het stellen van vragen voordat de productie begint.

Niet omdat de antwoorden het project vertragen.

Omdat ze voorkomen dat dure aannames dure kledingstukken worden.

Een patroon kan altijd aangepast worden.

Stof kan soms veranderd worden.

Een misverstand dat blijft voortbestaan ​​in de bulkproductie is veel moeilijker uit de weg te ruimen.

Hoe eerder het wordt ontdekt, hoe goedkoper het meestal is.

Daarom vindt het meest waardevolle gesprek bij veel projecten plaats voordat iemand een naaimachine aanzet.